Από τη στιγμή που ο ΠΑΣ έγινε του Χριστοβασίλη ή του Σιόντη και όχι των Ιωαννίνων... χάθηκε το παιχνίδι

Ο ΠΑΣ οδεύει στη Γ' Εθνική και συνεχίζει σε αχαρτογράφητα νερά.

Πληρώνονται λάθη και αστοχίες ετών και όχι μόνο μίας αγωνιστικής περιόδου.

Μία ελεύθερη πτώση.

Παθογένειες και κακές επιλογές υπήρχαν. Απλά η Super League, και τα λεφτά που έδινε, μπορούσαν να τα κρύψουν κάτω από το χαλάκι.

Όμως όταν η ομάδα έπαψε να είναι στα μεγάλα σαλόνια, φάνηκε και γιγαντώθηκε όλο αυτό.

Φέτος είναι μία πολύ περίεργη και ιδιαίτερη σεζόν. Κλινικά νεκρός ήταν ο αγαπημένος μας Ταύρος, και απλά πήρε ανάσες ζωής. 

Πήρε ανάσες γιατί βρέθηκε ο Νίκος Σιόντης να αναλάβει ένα πολύ δύσκολο έργο. Και πήρε ανάσες γιατί υπάρχουν φίλαθλοι που κλαίνε στα τσιμέντα βλέποντας τον ΠΑΣ να χάνει τον δρόμο του.

Έμεινε για μήνες ζωντανός γιατί κάποιοι άνθρωποι έβαλαν όσο μπορούσαν το χέρι στην τσέπη, μη λογαριάζοντας τις προσωπικές οι επαγγελματικές τους ανάγκες.

Κάποιοι άλλοι όμως απλά έμειναν στα ευχολόγια και στις φιλοσοφικές... αναζητήσεις για το μέλλον του γιαννιώτικου ποδοσφαίρου.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι στη νοοτροπία, μίας σημαντικής μερίδας, που βλέπει τον ΠΑΣ σαν μαγαζί κάποιου άλλου.

Βλέπει τον ΠΑΣ ως μαγαζί του Κολέμπα και του Κούγια κάποτε, ως του Χριστοβασίλη και την αδερφών, πρόσφατα, και ως του Σιόντη τώρα.

Και πως δεν το βλέπει; Ως ΠΑΣ των Ιωαννίνων ή της Ηπείρου.

Για να βοηθήσω, υπάρχει φίλαθλος του Ολυμπιακού που λέει η ομάδα του Μαρινάκη; Του ΠΑΟΚ, η ομάδα του Σαββίδη; Της ΑΕΚ, η ομάδα του Ηλιόπουλου; Ή του Παναθηναϊκού για τον Αλαφούζο;

Και αν κάποιος πει ότι τα μεγέθη είναι άλλα, να γράψω για τον ΟΦΗ αν είναι της Κρήτης ή του Μπούση, του Παναιτωλικού αν είναι του Κωστούλα ή του Αγρινίου.

Και θα συμφωνήσω με όσους έχουν το επιχείρημα ότι υπάρχουν πρόεδροι που έδιωξαν τον κόσμο από τα γήπεδα με τις επιλογές τους. Ναι θα συμφωνήσω.

Όμως όταν έχεις έναν μεγάλο σύλλογο της περιφέρειας, πρέπει να αρχίζεις και να τον θεωρείς κομμάτι της πόλης και όχι Ανώνυμη Εταιρεία. 

Και δεν αναφέρομαι στους φιλάθλους του ΠΑΣ που είναι πάντα στις εξέδρες του Ζωσιμάδες αλλά και εκτός. Σε αυτούς που δεν λογαριάζουν τα χιλιόμετρα ή τις αντίπαλες έδρες.

Αναφέρομαι σε φορείς και επιχειρηματίες, που ενώ είναι κοντά στον χώρο, δεν είναι κοντά στον ΠΑΣ.

"Εγώ δεν πληρώνω για κανέναν!", θα ακούσεις και συμπλήρωσε εσύ το όνομα του εκάστοτε ιδιοκτήτη του ΠΑΣ.

Και κάπως έτσι ο Άγιαξ της Ηπείρου, στα εξήντα χρόνια ζωής του, καταλήγει ένας παρίας του ποδοσφαίρου.

Να γίνεται ερασιτεχνικό σωματείο. Να είναι αναγκασμένος να αγωνιστεί στα αλώνια.

Το 2016 ετοιμαζόμασταν για την ευρωπαϊκή περιπέτεια. Δέκα χρόνια μετά θα προσπαθούμε να συμμετάσχουμε στη Γ' Εθνική και θα περιμένουμε να μάθουμε να θα βρούμε στον δρόμο μας την Αναγέννηση Άρτας, τον ΠΑΣ Πρέβεζα και τον Άρη Φιλιατών. 

Κώστας Γεωργιάδης  

Συνδεθείτε στην κοινότητα του Ioanninagoal.gr στο Viber κάνοντας κλικ εδώ!